Gdy pełna klatka nie wystarcza – Fuji GW670 III – Texas Leica
Kiedy i dlaczego 35 mm może nie wystarczać?
W tym wypadku nie chodzi o rozdzielczość, ani o jakość. Chodzi o moment, w którym przestajesz czuć ciężar zdjęcia. Oczywiście 35 mm jest bardzo wygodne, zwinne, demokratyczne, poręczne i możesz zrobić nim wszystko od reportażu, przez portret, macro. Szybko, skutecznie, bez zbędnego ryzyka, z gwarancją efektów. No właśnie! Czasem przychodzi taki moment, kiedy czujesz, że obraz jest… zbyt lekki i nie mówimy tu o sensie technicznym, ale egzystencjalnym i wtedy krok po kroku wchodzimy w świat precyzji, ograniczeń, świadomych decyzji, skupienia i wtedy pojawia się 6×7.
Czym 6×7 jest?
Rozmiar negatywu? Około 56×70 mm.
Ilość klatek? 10.
Proporcje 6×7? Ani to klasyczne, ani to wygodne (ale tylko na początku).
Generalnie tu nie chodzi o to, żeby mieć „więcej szczegółu”, a raczej inną przestrzeń tonalną, bo w 6×7 półcień to ogromna ilość kolejnych niuansów, która sprawia, że obraz ma znacznie większą plastykę, pozwala się kontemplować, jest mniej nerwowy, mniej szarpany, bardziej rzeźbiarski i monumentalny, a kadr oddycha inaczej i to jest ta różnica, której w żaden sposób nie da się wpisać w tabelkę.
Uwaga! Powyższe tyczy się każdego średniego-formatu – nie tylko 6×7!
Texas Leica? Skąd ta nazwa?
Fuji GW670 III – dalmierz, stała ogniskowa oraz brak udziwnień, czyli po prostota, która zmusza do myślenia i kreatywności. Oczywiście określenie przybite przez środowisko – „Texas Leica” to jednocześnie ironia, ale i komplement, bo co by nie patrzeć ten sprzęt jest to trochę jak Leica, która pojechała do stanów, zachłysnęła się rozmiarami ciężarówek i przybrała na wadze po terapii typu fastfood. Aparat duży, niewygodny, nieporęczny, choć lekki, bez autofocusa, bez trybu seryjnego, ale ma jedną rzecz i jest nią klarowność, bo ten aparat nie udaje, że jest czymś więcej niż jedynie narzędziem do patrzenia i to jest jego największa siła.
10 klatek = 10 decyzji
No i tu mamy clue całej tej historii.
Masz dziesięć zdjęć.
Nie trzydzieści sześć.
Nie kartę 128 GB.
Dziesięć.
Każde zdjęcie jest małym zobowiązaniem zarówno finansowym i mentalnym oraz każde wymaga zatrzymania, a w 2026 roku, w epoce nadprodukcji obrazów, 6×7 może zadziałać jak filtr na ego, na impulsywność, a także zmusza do decyzji. No chyba, że jesteś bananem i klikasz ile popadnie.
Kiedy NIE warto w to wchodzić?
- Jeśli szukasz magii w sprzęcie.
- Jeśli myślisz, że większy negatyw naprawi braki w umiejętności kadrowania.
- Jeśli potrzebujesz szybkości, elastyczności, komfortu.
6×7 to nie speed dating to zdecydowanie wymagająca praca i wzajemne poznawanie się tygodniami, a to nie wybacza byle jakości światła, nie wybacza pośpiechu. nie wybacza przypadkowych kadrów, bo to nie jest dla każdego, a jednocześnie jest przystępne i bardzo dobrze.
Dla kogo to jest?
Przede wszystkim dla tych, którzy czują, że fotografia to nie tylko pstrykanie i kochają przemyśleć każdą klatkę i potem zrobić odbitkę, taką z pod powiększalnika i potem będą analizować co zagrało, a co można byłoby zrobić odrobinę lepiej. No i też dla tych, którzy nie chcą robić więcej zdjęć, ale chcą robić mniej, ale prawdziwiej.
Wniosek
6×7 i Fuji GW670 III to nie jest odpowiedź na pytanie „jak mieć lepszy jakościowo obrazek”. To odpowiedź na inne pytanie czy jesteś gotów zwolnić na tyle, żeby zobaczyć więcej, a tym samym paradoksalnie przyspieszyć? Jeśli tak to pełna klatka może przestać wystarczać, ale nie dlatego, że jest za mała, tylko dlatego, że czasem mniej może znaczyć więcej.
Galeria zdjęć przykładowych 2000px wykonana za pomocą aparatu Fuji GW670 III na filmie Kodak Tri-X 400/120 i zeskanowana w Relax Foto Lab
Pliki 1:1 do pobrania wykonane za pomocą aparatu Fuji GW670 III na filmie Kodak Tri-X 400/120 i zeskanowana w Relax Foto Lab
Aparat Fuji GW670 III jest dostępny w InterFoto.eu
Filmy 120 są dostępne w InterFoto.eu
