TTArtisan AF 85mm F1.8 Neo na Sony A6600. Mały aparat, ciasny kadr i zero pierścieni
Osiemdziesiątka piątka jest bezpieczną odpowiedzią na pytanie o obiektyw portretowy. Problem zaczyna się wtedy, kiedy tę odpowiedź automatycznie przenosimy na każdy aparat. TTArtisan AF 85mm F1.8 Neo podpięty do Sony A6600 daje kąt widzenia odpowiadający około 127,5 mm na pełnej klatce. Robi się ciasno. Czasem dokładnie tak, jak trzeba.
To zestaw dla kogoś, kto lubi wycinać z otoczenia psie pyszczki i pojedyncze detale. Mniej interesuje go opowieść o całym miejscu, bardziej fragment, który można z niego wydobyć. Trzeba tylko zaakceptować dwie rzeczy: większy dystans od fotografowanej osoby czy zwierzęcia i obiektyw, na którym właściwie nie ma czego obsługiwać.
Ergonomia: lekko, ale bez kieszonkowych ambicji
Neo waży około 332 g w wersji Sony E. Jak na pełnoklatkowe 85 mm F1.8 to niewiele, choć na niewielkim Sony A6600 nadal będzie wyraźnie wystającym elementem zestawu. To konfiguracja do noszenia na pasku albo w niewielkiej torbie, a nie do upychania w kieszeni kurtki.
Wyraźny uchwyt Sony A6600 jest tutaj przydatny. Prawa ręka trzyma aparat, lewa podpiera tubus i pomaga ustabilizować wąski kadr. Przy takim kącie widzenia nawet drobne ruchy dłoni stają się bardziej widoczne w wizjerze.
W plenerze większy dystans roboczy może być zaletą. Daje fotografowanej osobie przestrzeń i pozwala wybierać niewielkie fragmenty tła. W mieszkaniu szybko pojawi się jednak ściana za plecami fotografa. Do szerszych portretów w ciasnych pomieszczeniach sensowniejsza będzie krótsza ogniskowa.
Mechanika: minimalizm, który odbiera możliwość wyboru
Konstrukcja Neo jest prosta: lekki tubus z tworzywa, metalowy bagnet i brak pierścieni ostrości oraz przysłony. Przysłoną sterujemy z aparatu. Ostrość powierzamy autofokusowi.
Brak pierścienia ostrzenia jest najważniejszym ograniczeniem tego obiektywu. Dopóki AF trafia tam, gdzie chcemy, można o nim zapomnieć. Kiedy aparat wybierze gałąź przed twarzą albo będzie szukał ostrości w słabym świetle, nie poprawimy ustawienia zwykłym ruchem dłoni. Wewnętrzne ogniskowanie oznacza natomiast, że tubus nie wydłuża się podczas ostrzenia. W zestawie jest osłona przeciwsłoneczna, a tylny dekielek ze złączem USB-C służy do aktualizacji oprogramowania. Warto go pilnować.
Nie jest to konstrukcja uszczelniona. Minimalizm dotyczy również wyposażenia ochronnego, co trzeba uwzględnić podczas fotografowania w deszczu.
Autofocus: wykrywanie oka pomaga, ale nie załatwia wszystkiego
Neo korzysta z silnika krokowego STM i obsługuje wykrywanie twarzy oraz oka. To dobry punkt wyjścia do portretu, szczególnie przy F1.8, kiedy ostrość ustawiona na nos zamiast na oko potrafi zepsuć zdjęcie.
Sama obecność Eye AF nie jest jednak gwarancją skuteczności w każdej sytuacji. Aparat musi rozpoznać temat, a obiektyw zdążyć ustawić ostrość. Bez bezpośredniego sprawdzenia zestawu z A6600 trudno uczciwie obiecywać określony poziom trafień podczas szybkiego ruchu.
Najbardziej naturalnym zastosowaniem pozostaje więc portret, w którym fotograf kontroluje sytuację. Do fotografowania biegnącego wprost na aparat psa warto podejść z większym zapasem oczekiwań i wykonać serię zdjęć.
Jakość obrazka: APS-C wybiera środek, ale nadal wymaga
Neo oferuje dobrą ostrość centralnej części obrazu już przy F1.8. Przymknięcie poprawia wyrównanie szczegółowości, natomiast blisko minimalnej odległości ostrzenia wynoszącej 0,8 m obraz może być mniej przekonujący niż przy typowym dystansie portretowym.
Mniejsza matryca wykorzystuje centralny fragment pełnoklatkowego pola obrazowego. Odcina więc skrajne narożniki, gdzie częściej ujawniają się słabsza ostrość i silne winietowanie. Nie oznacza to jednak, że APS-C automatycznie poprawia obiektyw. Matryca Sony A6600 nadal wymaga odpowiedniej szczegółowości na niewielkiej powierzchni.
W portrecie najciekawsze jest połączenie ostrego punktu zaczepienia z rozmytym otoczeniem. Warto zostawić trochę przestrzeni za fotografowanym psem. Odległe tło ułatwia uzyskanie spokojniejszego rozmycia; gęste gałęzie tuż za głową pozostają trudniejszym materiałem.
Charakter obrazu ma również mniej przyjemną stronę
Przy dużym otworze przysłony trzeba uwzględnić możliwość wystąpienia fioletowych i zielonych obwódek. Kontrastowe krawędzie, metalowe elementy czy gałęzie na tle jasnego nieba mogą je ujawnić. Crop nie usuwa aberracji występujących w centralnej części obrazu.
Warto również uważać na ostre światło wpadające w obiektyw. Osłona przeciwsłoneczna ma tutaj praktyczny sens. Niewielka zmiana pozycji aparatu może pomóc zachować kontrast i ograniczyć odblaski.
Przysłona F1.8 pozostaje F1.8 pod względem ekspozycji. Jeżeli natomiast porównujemy głębię ostrości przy podobnym kadrze i tej samej wielkości oglądanego obrazu, zestaw odpowiada w przybliżeniu pełnoklatkowemu 127,5 mm F2.7. To nadal dużo swobody w oddzielaniu osoby od otoczenia.
Stabilizacja pomaga dłoniom, nie zatrzymuje człowieka
Obiektyw nie ma własnej stabilizacji optycznej, ale A6600 dysponuje stabilizacją matrycy. Może ona pomóc podczas fotografowania nieruchomych detali i spokojnych scen.
Przy psach czas ekspozycji nadal trzeba dobierać do ruchu. Stabilizacja nie zatrzyma odwracającej się głowy ani szybko poruszających się łap. W takim zastosowaniu jasność F1.8 przydaje się również po to, żeby utrzymać odpowiednio krótki czas.
Dla kogo ten zestaw ma sens?
TTArtisan AF 85mm F1.8 Neo na Sony A6600 najbardziej zainteresuje fotografa, który świadomie szuka ciasnego kadru. Do portretów głowy, detali i wyławiania pojedynczych scen z większego dystansu taka konfiguracja ma wyraźne uzasadnienie.
Ceną za prostotę i niewielką masę jest przede wszystkim zależność od autofokusa. Optyczne kompromisy również istnieją, szczególnie przy kontrastowych krawędziach i trudnym świetle.
Najważniejsze pytanie brzmi jednak: czy lubisz fotografować tak wąsko? Jeżeli tak, pełnoklatkowe 85 mm na APS-C może okazać się bardzo trafnym wyborem. Trzeba tylko mieć gdzie się cofnąć.
Sprzęt omawiany w tekście znajdziesz w sklepie InterFoto.eu:
