Sony FE 50mm F1.4 GM na Sony A7C: trzeci pancerny w ogrodzie i parku Glinianki
W tekście „Czterej pancerni Sony G Master. 24, 35, 50 i 85 mm ze światłem F1.4” pięćdziesiątka dostała rolę specjalisty od proporcji. Zwiadowca 24 mm zagarnia otoczenie, uniwersalne 35 mm wchodzi w środek wydarzeń, a portrecista 85 mm wybiera z nich konkretną twarz. Sony FE 50mm F1.4 GM stoi pomiędzy nimi, i właśnie to czyni go ciekawym.
Tym razem trzeci pancerny trafił na Sony A7C. Zdjęcia powstały w dwóch miejscach: w moim ogrodzie, gdzie bohaterami były suczka Chmurka, rośliny i woda w fontannie, oraz w parku Glinianki, gdzie pojawili się ludzie i grill.
Dwa otoczenia, kilka zwyczajnych tematów i jeden obiektyw. Dobra okazja, żeby sprawdzić, ile można opowiedzieć pięćdziesiątką bez organizowania wielkiej sesji.
Mały korpus, konkretna pięćdziesiątka
Sony A7C pozwala zbudować stosunkowo niewielki zestaw pełnoklatkowy. FE 50mm F1.4 GM nie jest obiektywem kieszonkowym, ale przy masie około 516 g pozostaje rozsądnie kompaktowy jak na swoją jasność.
Na małym korpusie obiektyw stanowi sporą część zestawu. Warto podtrzymać go lewą dłonią, zamiast cały ciężar powiesić na uchwycie aparatu. Pierścień przysłony pozwala wygodnie decydować, ile otoczenia zostawić w czytelnej formie. Bo F1.4 jest możliwością. Nie obowiązkiem.
Chmurka w ogrodzie: portret na własnym terenie
Pierwsza bohaterka ma cztery łapy i żadnych zobowiązań wobec fotografa. Chmurka nie potrzebuje moodboardu. Fotograf potrzebuje za to cierpliwości.
Ogród jest dla niej znajomą przestrzenią, a dla mnie miejscem do spokojnego fotografowania. Statyczne ujęcia pozwalają poświęcić więcej uwagi wysokości aparatu, tłu i temu, gdzie dokładnie znajduje się ostrość. Pięćdziesiątką można pokazać samą głowę, ale też cofnąć się i zostawić w kadrze sylwetkę oraz fragment ogrodu. Zejście do wysokości oczu Chmurki zmienia relację ze zdjęciem: zamiast patrzeć na psa z góry, spotykamy się z nim na jego poziomie.
Przy F1.4 ostrość trzeba umieścić świadomie. W bliskim portrecie oko i nos mogą już nie mieścić się w tej samej strefie ostrości. Czasem delikatne przymknięcie przysłony daje więcej niż kolejne centymetry rozmytego tła. Dobry portret Chmurki zaczyna się od Chmurki. Bokeh może grzecznie poczekać.
Rośliny: ogród jako małe studio
Nie trzeba jechać daleko, żeby znaleźć temat. We własnym ogrodzie wystarczy zmienić punkt widzenia: przyjrzeć się liściom, łodygom i fragmentom zieleni, które na co dzień mijamy bez zastanowienia. 50 mm pomaga uporządkować taki kadr. Wybrać jeden motyw, znaleźć dla niego tło i sprawdzić, co robi ze światłem. FE 50mm F1.4 GM ustawia ostrość od 41 cm w trybie AF, licząc od płaszczyzny matrycy. To wystarcza do fotografowania wielu roślinnych detali, choć nie czyni z niego obiektywu makro.
Jasna przysłona pozwala oddzielić pojedynczy liść od reszty zieleni. Warto jednak zrobić również drugie zdjęcie, z większą głębią ostrości. Układ gałązek, powtarzające się kształty i przenikające przez liście światło potrafią być ciekawsze niż samotny detal zawieszony w rozmyciu.
Własny ogród ma jeszcze jedną zaletę: do tego samego motywu można wrócić, kiedy światło będzie zupełnie inne.
Ogrodowa fontanna: ruch na nieruchomym zdjęciu
Kolejny temat znajduje się również w ogrodzie — woda w fontannie. Fotografia statyczna nie musi przecież przedstawiać nieruchomego świata. Woda płynie, rozpryskuje się i odbija światło, a zdjęcie wybiera z tego jeden moment. O charakterze obrazu decyduje tutaj przede wszystkim czas naświetlania. Krótki pozwala zatrzymać krople. Dłuższy pokazuje smugi i ciągłość ruchu. Przysłona pomaga natomiast określić, czy interesuje nas konkretny fragment strumienia, czy fontanna wraz z otoczeniem.
W jasny dzień pełne otwarcie do F1.4 może wymagać bardzo krótkiego czasu lub filtra ND. Przymknięcie obiektywu bywa więc zarówno wygodne, jak i korzystne dla samego zdjęcia. Fontanna daje też możliwość powtarzania prób. Można zmieniać ustawienia i pozycję aparatu, obserwując, jak ten sam temat przybiera różne formy.
Ludzie w parku Glinianki: pomiędzy sceną a portretem
Z ogrodu przenosimy się do parku Glinianki. Tutaj tematem stają się ludzie, a wraz z nimi wraca pytanie z pierwszego tekstu o czterech pancernych: ile świata chcesz zostawić wokół fotografowanej osoby? 50 mm pozwala pokazać gest, rozmowę czy chwilę odpoczynku, zachowując fragment miejsca. Nie obejmuje otoczenia tak szeroko jak 24 mm, ale przy podobnym kadrowaniu nie wymaga też tak dużej odległości jak 85 mm.
To przyjemna przestrzeń pomiędzy reportażem a portretem. Kilka kroków zmienia udział człowieka i tła w kompozycji. Trzeba tylko pamiętać, że cofnięcie się i podejście zmieniają także perspektywę; nogi nie zastępują zoomu jeden do jednego. Pięćdziesiątka zachęca do wybierania. Z całego parku zostaje konkretna scena.
Grill w parku, czyli pancerny przy codziennym stole
Grill w parku Glinianki to kolejny temat: jedzenie, dłonie, przedmioty i ludzie skupieni wokół wspólnej czynności. 50 mm pozwala przejść od detalu do szerszego ujęcia bez zmiany obiektywu. Raz interesuje nas fragment rusztu, innym razem człowiek, a chwilę później relacja między osobami.
Przysłonę warto dopasować do tematu. Pojedynczy detal może dobrze wyglądać przy F1.4, ale kilka twarzy znajdujących się w różnych odległościach zwykle potrzebuje większej głębi ostrości. Szkoda zgubić połowę towarzystwa tylko dlatego, że obiektyw potrafi efektownie rozmywać tło. Największą zaletą jednej stałki jest tutaj ciągłość fotografowania. Aparat zostaje w dłoni, uwaga zostaje przy sytuacji.
Trzeci pancerny nie potrzebuje wielkiej misji
Sony FE 50mm F1.4 GM można zabrać na zaplanowany portret. Można też podpiąć go do Sony A7C i fotografować to, co jest blisko: Chmurkę w ogrodzie, rośliny, fontannę, a później ludzi i grill w parku Glinianki. Te tematy dobrze tłumaczą sens pięćdziesiątki. Zmieniają się miejsca, odległości i sposób wykorzystania światła, ale jeden kąt widzenia pozwala zachować spójność całego materiału.
W naszej czwórce 50 mm pozostaje specjalistą od proporcji. Nie trzeba jednak szukać dla niego specjalnej okazji. Czasem pierwsze zdjęcie czeka już we własnym ogrodzie.
A Ty zabrałbyś do ogrodu i parku 35 mm czy 50 mm? I czy Twojemu psu też kończy się cierpliwość dokładnie wtedy, gdy znajdujesz najlepsze światło?
