TTArtisan AF 17mm F1.8 Air: obiektyw, który nie chce być idealny (i dobrze)
Są obiektywy, które próbują być perfekcyjne. I są takie, które nawet nie udają, że to jest ich cel. TTArtisan AF 17mm F1.8 Air zdecydowanie należy do tej drugiej grupy. Podchodziłem do niego bez większych oczekiwań. Ot, kolejna jasna szeroka stałka do systemu Fujifilm X. Spodziewałem się poprawności. Czegoś technicznie „ok”. Niczego, co zostaje w głowie na dłużej. A jednak, to jeden z tych obiektywów, które potrafią zaskoczyć. I to nie przez wykresy MTF.
Mechanika i ergonomia, czyli prostota, która działa
Pierwsze wrażenie? Solidnie. Bez przesady, bez udawania premium, ale też bez poczucia taniości. Obiektyw jest kompaktowy, dobrze wyważony i przede wszystkim, świetnie pasuje do wybranego przeze mnie do testu aparatu Fujifilm X-E3. To zestaw, który aż prosi się o wyjście z domu.
Korpus X-E3 jest niewielki, dyskretny, a z tym szkłem tworzy coś, czemu mentalnie bliżej jest do cyfrowego dalmierzowca niż do współczesnego bezlusterkowca. Nieruchomy ekran? Tak, momentami przeszkadza. Ale tylko na początku. Po chwili przestajesz o tym myśleć.
Autofokus? Wystarczająco szybki do codziennych zastosowań. Nie jest to poziom topowych szkieł Fuji, ale też nie o to tutaj chodzi. Ten obiektyw nie jest narzędziem umożliwiającym dążenie do perfekcji. Jest narzędziem do kreowania obrazu.
Obraz: nieidealny, ale żywy
Gdybym miał opisać ten obiektyw jednym słowem, byłoby to: „charakterny”. Ostrość? Dobra, ale nie wybitna.
Korekcja wad? Poprawna, ale nie laboratoryjna. Zamiast sterylności dostajesz coś, co ma strukturę. Co reaguje na światło w sposób nieprzewidywalny. Co czasem psuje obraz, ale w sposób, który chcesz wykorzystać. To nie jest obiektyw do testów. To obiektyw do zdjęć.
Flara: wada czy język wizualny?
Kolega, który testował go przede mną, narzekał na flarę. Nazwał ją paskudną. Ja miałem dokładnie odwrotne odczucia. Flara w tym obiektywie nie jest subtelna. Nie jest „kontrolowana” w sensie nowoczesnej optyki. Pojawia się wyraźnie, czasem agresywnie, szczególnie przy F1.8. Ale właśnie wtedy jest najciekawsza.
Zamiast jej unikać, zacząłem ją prowokować. Ustawiać się pod światło. Szukać momentów, w których obraz zaczyna się rozpadać. I nagle okazało się, że to nie wada, lecz swoisty język wizualny. Ten obiektyw daje Ci możliwość budowania kadru światłem w sposób, który przypomina bardziej analog niż cyfrową perfekcję.
Magia: słowo nadużywane, ale tutaj uzasadnione
Nie lubię słowa „magiczny” w kontekście sprzętu. Zbyt często jest używane jako pusty slogan. Ale tutaj… w odpowiednich warunkach coś się faktycznie dzieje. Połączenie TTArtisan AF 17mm F1.8 Air i Fujifilm X-E3 potrafi wygenerować obraz, który nie jest oczywisty. Nie jest przewidywalny. Ma w sobie coś surowego, trochę niedoskonałego. Ale przez to prawdziwego. To nie jest szkło, które „robi robotę”. To szkło, które czasem robi coś więcej.
Czy warto?
Jeśli szukasz idealnego obiektywu, to nie. To nie jest ten kierunek. Ale jeśli czujesz zmęczenie perfekcją, jeśli masz wrażenie, że wszystkie zdjęcia zaczynają wyglądać tak samo, jeśli szukasz czegoś, co wprowadzi do Twojej fotografii oddech i nieprzewidywalność, to zdecydowanie tak. To nie jest kolejny „dobry” obiektyw. To obiektyw, który może przegrać każdy test techniczny… ale wygrać w kategorii „zdjęcie, które zapamiętasz”. I właśnie dlatego warto go mieć.
